Portrait: Anthony Vine

written by Jan Nieuwenhuis
for the 2016 Gaudeamus Muziekweek

English version

The sound world of Anthony Vine is monolithic. It feels harsh, like metal. Impregnable even, but if you move around it for some time the structure starts to crumble. Or better: it shows little gaps; small entries appear while the material heats and liquefies. Underneath the surface a beautiful and versatile microtonal world can be discovered.

Vine’s music is static and moldable at the same time. “I conceptualize my music through a sculptural lens. Reminiscent of geological strata, my sonic environments are constructed from many layers of fragile, unstable instrumental activity. As the music unfolds, I bring these topographic layers in and out of relief with an acute sensitivity to timbre and texture.”

There is a strong connection to the visual arts in Vine’s work. His piece For Agnes Martin for example, named after the painter of the same name: “Her work is very static and austere. I wanted to capture Agnes Martin’s translucent, monochromatic color fields by layering fragile harmonic sonorities, glacially morphing them over time.” Even the implied movement in a painting can form the inspiration for the structure of a piece: “I remember seeing an enormous painting by Anselm Kiefer in the Museum Ludwig in Cologne, an engulfing dark spiraling surface of thick paint filled with mud and grass. The spiral seemed so musical and time-based. This twisting spiral greatly influenced the form and trajectory of my orchestra piece Transmission.”

Besides Vine’s interest in visual arts, he is drawn to dance. From a Forest of Standing Mirrors extracts its name from Umwelt, a performance by the French choreographer Maguy Marin. It is a stage filled with mirrors wherein dancers perform mundane activities while a persistent band of white noise floods the room. ‘Choreography has significantly influenced my work. Early on, I did a lot of collaborations with choreographers, mostly creating tape pieces for pre-existing choreography. More recently, I have become interested in performing live improvised works, creating sonic counterpoints to movement.’ Working with dance has informed his music considerably: “thinking about instruments and musicians more as bodies that are engaging in a choreographic action has made me more mindful of the corporeality of sound production and the choreography of performance in my concert music “



Dutch version

De klankwereld van Anthony Vine is monolithisch, een ondoordringbare eenheid. Het voelt ruw, zoals metaal. Ontoegankelijk zelfs, maar als je er een tijdje omheen beweegt brokkelt de structuur af. Of beter, er ontstaan kleine openingen; ingangen verschijnen terwijl het materiaal warm en vloeibaar wordt. Onder het oppervlak schuilt een prachtige veranderende microtonale wereld.

Vines muziek is tegelijkertijd statisch en kneedbaar. “Voor mij is geluid een fysiek object. Ik benader muziek met een sculpturale blik. Het is een visueel aspect dat een verscheidenheid aan vormen kan aannemen. Soms gebruik ik de metafoor van geologische lagen. Neem de Grand Canyon, daar zijn gigantische rotsen waar je de individuele sedimentaire lagen van tijdperken kan zien. Ik probeer verschillende geluiden langzaamaan scherp te stellen terwijl de muziek zich ontvouwt.”

Het werk van Vine vertoont een sterke connectie met visuele kunst. Het stuk For Agnes Martin bijvoorbeeld, genoemd naar de gelijknamige kunstenares: “Haar werk is extreem statisch en sober. Mijn compositie is dynamischer maar er zijn overeenkomsten. Ik volg een bleek toonpalet; er zit een eenkleurig gevoel in dat lijkt op haar werk.” Zelfs de geïmpliceerde beweging van een schilderij kan een inspiratie voor een muzikale structuur vormen: “Ik herinner mij een enorm schilderij van Anselm Kiefer in het Ludwig Museum in Keulen, een kolossaal, donker en spiraalvormig oppervlak van dikke, met modder en gras gevulde verf. Het was zo muzikaal en door de tijd gestuurd. Dat heb ik gebruikt voor het orkeststuk Transmission.”

Naast Vines interesse in de visuele kunst voelt hij zich aangetrokken tot de danswereld. From a Forest of Standing Mirrors ontleent zijn naam aan Umwelt, een choreografie van Maguy Marin. Tussen manshoge spiegels voeren dansers alledaagse activiteiten uit. Tegelijkertijd klinkt er constant een obstinate laag witte ruis. “Choreografie is erg belangrijk geweest voor mijn werk. Vroeger werkte ik veel samen met choreografen. Toen maakte ik een vastgelegde soundtrack. Tegenwoordig speel ik live geïmproviseerde stukken als sonisch contrapunt.” Dans heeft een aanzienlijke invloed gehad op de ontwikkeling van Vines muziek: “ik ben instrumenten en musici meer als lichamen in choreografische handeling met een sonisch resultaat gaan zien.”